Βρήκα υγιή και τονωτική, όχι απλά για την ιστορική μνήμη των γεγονότων αλλά για αυτό που θέλω να αποκαλώ ιστορική μνήμη της ανθρωπιάς, τις διάφορες ρετροσπεκτίβες μαγνητοσκοπημένου υλικού από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, που διακινήθηκαν επετειακά στο διαδίκτυο.

 Μου φάνηκε πως τα σύντομα αποσπάσματα, παρουσιάζοντας το καθένα την οπτική μίας κάμερας ή ενός μεμονωμένου συμβάντος,  λειτούργησαν πιο δυναμικά από τα μεγάλου μήκους αφιερώματα. Για αρχή, δεν χρησιμοποιούν μοντάζ και επιτρέπουν καθαρά εμπειρικές – έστω και φιλτραρισμένες μέσω οθόνης – ματιές. Δεύτερον, συχνά απουσιάζει ο σχολιασμός του μεσάζοντα/δημοσιογράφου, ο λόγος που πολλάκις σχηματοποιεί τα γεγονότα και τα εντάσσει σε κάποια τηλεοπτικά εύχρηστη επικοινωνιακή φόρμα. Τρίτον, αποσπασματικά και ακατέργαστα ως σύνολο, προσφέρουν στη θέληση και αντοχή του θεατή μια διευρυνμένη διεργασία εμβάθυνσης στο τότε κλίμα, τη δυνατότητα σφαιρικής αναδρομής μέσα από την ανασύνθεση των διαθέσιμων πολλάπλών πηγών.

Η ιστορική μνήμη της ανθρωπιάς λειτουργεί αυθόρμητα, όχι όμως έξω από το συνειδητό. Είναι αυτό το πνίξιμο που ανεβαίνει με ταχύτητα από το στήθος και κλωτσά πίσω από τη ρινική κοιλότητα, είναι τα πρώτα δάκρυα που μαζεύονται στα μάτια κατά την επαφή μας με αυτό το υλικό. Είναι η συγκίνηση που δημιουργείται  όχι επειδή η ιστορική ταυτότητα των γεγονότων διεκδικεί ιδιαίτερο βάρος αλλά επειδή ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με ανόθευτες εκδηλώσεις ανθρωπιάς (ή και του σκοτεινού αντίθετού της) στις δεδομένες χρονικές στιγμές.

Για να κλείσω το όλο εννοιολογικό σχήμα όπως το αντιλαμβάνομαι εδώ, η ιστορική μνήμη της ανθρωπιάς αποκτά περαιτέρω αποχρώσεις όταν αντιπαραθέσουμε τις ελπίδες, τη θέληση, την αναμονή που καθρέφτιζαν στα μάτια τους οι Γερμανοί, την αδελφικότητα που γιόρταζε και προσδοκούσε να εδραιώσει ο γερμανικός λαός εκείνες τις μέρες απέναντι στα  δεινά της μισαλλοδοξίας και της καχυποψίας του παρελθόντος, με την 20 χρόνια μετά πραγματικότητα του ανταγωνισμού, της μετα-ανθρώπινης εμπειρίας του στιγματισμού και της αποξένωσης στο εργασιακό, ταξικό, πολιτισμικό και ηθικό πεδίο.

Αφενός μας εντυπωσιάζει το πώς η ανθρωπιά πασχίζει να εκραγεί, ποσο αγνά και φυσικά εκφράζεται όταν της δοθεί η ευκαιρία. Και από την άλλη, πώς εκτονώνεται, πώς εκτοπίζεται συστηματικά η γνώση της και η μνήμη της.

Χρειάζονται εκρήξεις για να θυμόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι (;).

Advertisements

Είναι η καρδιά μου πτυελοδοχείο

Είναι το σώμα μου κάδος απορριμάτων

Είναι τα μάτια μου βιτρίνα ραγισμένη

Είναι ο τράχηλός μου τοίχος σκαμμένος από σφαίρες,

 Αυλακωμένος από κραυγές χημικές

Κάτω από το σάβανο που ρίχνει με αναφιλητά η ανατολή να με σκεπάσει

Είδα το βιντεάκι στο Saturday Night Live και το καταλάτρεψα!

Όχι μόνο επειδή είναι Νετ-ο-ρετρό (ποιος θυμάται τις γατούλες βίκινγκ που τραγουδούσαν «War! I wanna start a war! A NUclear war! At the gay bar – gay bar – gay bar!»;) αλλά και επειδή το θέμα είναι παλαβό:

Οι καμηλοπαρδάλεις είναι από τα πιο ευγενικά πλάσματα στη φύση. Στην πραγματικότητα περιμένουν για να εισβάλλουν στον πλανήτη με τους εξωγήινους συνεργάτες τους, να μας κλείσουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και να μας πιούν το αίμα!!!

(και αν δεν βγαίνει το βιντεάκι, κάντε ΚΛΙΚ ΕΔΩ!)

…του κουλού τα χέρια γίνονται;

Άνθρωπος χωρίς χέρια έκλεψε τηλεόραση 24 ιντσών από κατάστημα στη Γερμανία!

(από Ananova)

Κι ένα σύντομο σοβιετικό αριστουργηματάκι, το οποίο κέρδισε και μερικά βραβεία στο νερό – συν, στις Κάννες.

Απαγόρευση υιοθεσίας στους καπνιστές!

Το μέτρο δεν ακούγεται παράλογο. Παράλογη, στιγματιστική και για αυτό επικίνδυνη είναι η γενίκευσή του σε εφαρμογή. Μία, διόλου πλέον απίθανη, γεωγραφική κλιμάκωση.

Για παράδειγμα, δύνανται οι επιτροπές υιοθεσίας να ελέγχουν εάν οι υποψήφιοι γονείς είναι περιστασιακοί καπνιστές, ή εάν έχουν μια αντικαπνιστική συμπεριφορά εντός της οικείας τους (κοινώς, έξοδος στη βεράντα);

Και μετά τι ακολουθεί; Απαγόρευση τεκνοποίησης στους καπνιστές; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η εξυγείανση;

 Πρωί, πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι και το μάρτζιπαν στο στόμα και τι βλέπουν τα όμορφα, σχιστά και αμυγδαλωτά μου ματάκια στο Lawnet; 

Ορατό το ενδεχόμενο άσκησης διώξεων σε όσους έχουν ψηφιακά αρχεία μουσικής

 Η Ελληνική Ένωση Δισκογραφικών Εταιρειών (IFPI), σε συνεννόηση και με άλλους φορείς που διακινούν προϊόντα που σχετίζονται με μορφές καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας, εντείνει τις προσπάθειές της για άρση του απορρήτου τηλεπικοινωνιών στις περιπτώσεις κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας μέσω του Διαδικτύου.

Αν κάτι τέτοιο γίνει δεκτό, είναι εξαιρετικά πιθανό το ενδεχόμενο άσκησης, από τις δισκογραφικές εταιρείες, διώξεων εναντίον όσων «κατεβάζουν» δωρεάν μουσική από ιστοσελίδες ανταλλαγής μουσικών αρχείων (peer to peer), καθώς θα θεωρείται ότι διακινούν δίχως εξουσιοδότηση («κατεβάζουν» και θέτουν στη διάθεση των χρηστών του δικτύου) προϊόντα που προστατεύονται από τους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

Η IFPI υποστηρίζει την αναγκαιότητα τροποποίησης του ισχύοντος νόμου 2225/1994, ώστε να καταστεί δυνατός ο εντοπισμός του χρήστη που διαθέτει και διακινεί πειρατικά μουσικά αρχεία, δεδομένου ότι με βάση το ισχύον καθεστώς, είναι δυνατή η εξεύρεση της ηλεκτρονικής διεύθυνσης του χρήστη, του παρόχου με τον οποίο συνεργάζεται, όχι όμως και του ιδίου του φυσικού προσώπου.

Σύμφωνα με την IFPI η εικόνα που καταγράφεται στο εξωτερικό, όπου προβλέπεται άρση του απορρήτου τηλεπικοινωνιών και για περιπτώσεις προστασίας πνευματικής ιδιοκτησίας στο διαδίκτυο, είναι ιδιαιτέρως θετική και ενδεικτική του τι μπορεί να επακολουθήσει σε περίπτωση εφαρμογής της.

Οι προτάσεις θα κατατεθούν πιθανότατα στην νομοπαρασκευαστική επιτροπή που σήμερα μελετά τροποποίηση των αρμοδιοτήτων της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών.

Με άλλα λόγια, τι σημαίνουν τα παραπάνω, εν είδη θεωρίας συνωμωσίας:

α. Σύγκρουση με τη Συνταγματική προστασία του απορρήτου (σε άλλα κράτη όπου ανθούν οι διώξεις κατά πειρατείας, και συγκεκριμένα στις Η.Π.Α., δεν υπάρχουν αντίστοιχες διατάξεις)

β. Αυξημένη ποινικοποίηση ως απόρροια νομικών ζυμώσεων – όπως συνέβη και σε άλλες επικράτειες

γ. Ελληνική σύγχιση! (Για να μην ξεχνιόμαστε!) Τι σημαίνει αυτό; Ε, βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει.