Οσο λυπηρός, οικτρός και τιποτένιος φαντάζει ο ξεπεσμένος αριστροκράτης που ανατρέχει διαρκώς στους τίτλους ευγένειας των προγόνων του για να διεκδικήσει κύρος (και δανεικά) στα σαλόνια των νεόπλουτων αστών ή ο γόνος ζάμπλουτης οικογένειας που είτε έχει εξανεμίσει την πατρική περιουσία είτε την έχει πετάξει κυριολεκτικά και οριστικά για εκμετάλλευση σε τρίτους, όντας ο ίδιος ανίκανος και αδιάφορος να κάνει κάτι παραπάνω με αυτήν, μα ως καρικατούρα συνεχίζει τις πλαιημποϋστικες συνήθειές του ζώντας στην τράκα, τοσο λυπηρές, οικτρές και πάνω απ’ όλα γραφικές φαντάζουν στα μάτια της διεθνούς κοινωνίας και της Ιστορίας της ίδιας οι διαρκείς επικλήσεις των διάφορων ελλήνων ‘πατριωτών’ σε αρχαίες φιλοσοφίες και δημοκρατίες, γαλάζιες θάλασσες και σε πανέμορφα νησιά.

Σημασία δεν έχει τι σου έχουν κληροδοτήσει, σημασία δεν έχει τι σου έχουν παραδώσει, σημασία έχει τι κάνεις με όλα αυτά που – από καθαρή τύχη και μόνο – έχουν πέσει στα χέρια σου.
Η αξία δεν κληρονομείται – καλλιεργείται.
Την εκτίμηση την κερδίζεις, δεν τη ζητιανεύεις.

Και, ειλικρινά, αρκετά με την ανακύκλωση στα social media των βιντεο με Σωκράτες, Μεγαλέξανδρους και Σαντορίνες. Σαν τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία στη δεκαετία – προσφέρονται αποκλειστικά και μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Αυτή είναι η δυναμική τους, αυτό είναι το κοινό τους. Ασχημαίνετε την Ελλάδα και τον ελληνισμό. Δεν σκαρφαλώνετε στους ώμους των γιγάντων για να δείτε καλύτερα, αλλά καταφέρνετε το ακατόρθωτο: να μεταμορφώνετε τους γίγαντες σε νάνους, άσχημους και επαίτες.

Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.

Advertisements