Η απογοήτευση μονάχη δεν αρκεί

για να μιλήσει ποσο σκουρήνανε τα στάχυα

πώς ο ουρανός θολός σβήνει από το βλέμμα και τη μνήμη

ποσο οι φωνές των εκδικητών της Ιστορίας ακούγονται αηδιαστικές και

μικροπρεπείς από τα εργαλεία της επικονωνίας

πως το φαϊ δεν έχει γεύση και κατεβαίνει λάστιχο καμμένο στο στομάχι.

Με τον ομφάλιο λώρο μου ουρά να σέρνεται,

στίγμα ταυτότητα που σαμποτάρει τις κρυψώνες μου,

το όνομά σου κάθε φορά που ψιθυρίζω φαντάζει όλο και πιο πολύ ξένο και κενό,

μια καταδίκη δίχως φαντασία και ελπίδα.