Μπορεί επιδέξια από την πίσω πόρτα να ξεγλιστράτε
και με κουρέλια, σαν ήρωες τραγικοί, μέσα στων ταπεινών το πλήθος
έτσι να κρύβετε τη θεόσταλτη καταγωγή σας.
Φωνάζετε ξεδιάντροπα με τις κραυγές των ενδεών, τους αγκαλιάζετε σαν να ήσαστε αδέλφια.
(Είναι παιχνίδι αυτό παλιό των αυλικών).

Η μυρωδιά, όμως, αυτή και η στρογγυλή κοιλιά σας θα σας προδώσουν
όταν βαρύς ο πέλεκυς τη θεσμική συνενοχή καρατομήσει.

Ω! Φαρισαϊκή θρηνωδία στη σχιζοειδή ανατολή!

Θέλει επίσης ατέλειωτες ώρες εγκεφαλικής ακαμψίας μπροστά στο Word
και τα αντικαταθλιπτικά να κατεβαίνουν σαν πασατέμπο…

για να μιλήσει ποσο σκουρήνανε τα στάχυα

πώς ο ουρανός θολός σβήνει από το βλέμμα και τη μνήμη

ποσο οι φωνές των εκδικητών της Ιστορίας ακούγονται αηδιαστικές και

μικροπρεπείς από τα εργαλεία της επικονωνίας

πως το φαϊ δεν έχει γεύση και κατεβαίνει λάστιχο καμμένο στο στομάχι.

Με τον ομφάλιο λώρο μου ουρά να σέρνεται,

στίγμα ταυτότητα που σαμποτάρει τις κρυψώνες μου,

το όνομά σου κάθε φορά που ψιθυρίζω φαντάζει όλο και πιο πολύ ξένο και κενό,

μια καταδίκη δίχως φαντασία και ελπίδα.

Αυτές οι εποχές είναι επικίνδυνες.

 Μου φάνηκε πως τα σύντομα αποσπάσματα, παρουσιάζοντας το καθένα την οπτική μίας κάμερας ή ενός μεμονωμένου συμβάντος,  λειτούργησαν πιο δυναμικά από τα μεγάλου μήκους αφιερώματα. Για αρχή, δεν χρησιμοποιούν μοντάζ και επιτρέπουν καθαρά εμπειρικές – έστω και φιλτραρισμένες μέσω οθόνης – ματιές. Δεύτερον, συχνά απουσιάζει ο σχολιασμός του μεσάζοντα/δημοσιογράφου, ο λόγος που πολλάκις σχηματοποιεί τα γεγονότα και τα εντάσσει σε κάποια τηλεοπτικά εύχρηστη επικοινωνιακή φόρμα. Τρίτον, αποσπασματικά και ακατέργαστα ως σύνολο, προσφέρουν στη θέληση και αντοχή του θεατή μια διευρυνμένη διεργασία εμβάθυνσης στο τότε κλίμα, τη δυνατότητα σφαιρικής αναδρομής μέσα από την ανασύνθεση των διαθέσιμων πολλάπλών πηγών.

Η ιστορική μνήμη της ανθρωπιάς λειτουργεί αυθόρμητα, όχι όμως έξω από το συνειδητό. Είναι αυτό το πνίξιμο που ανεβαίνει με ταχύτητα από το στήθος και κλωτσά πίσω από τη ρινική κοιλότητα, είναι τα πρώτα δάκρυα που μαζεύονται στα μάτια κατά την επαφή μας με αυτό το υλικό. Είναι η συγκίνηση που δημιουργείται  όχι επειδή η ιστορική ταυτότητα των γεγονότων διεκδικεί ιδιαίτερο βάρος αλλά επειδή ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με ανόθευτες εκδηλώσεις ανθρωπιάς (ή και του σκοτεινού αντίθετού της) στις δεδομένες χρονικές στιγμές.

Για να κλείσω το όλο εννοιολογικό σχήμα όπως το αντιλαμβάνομαι εδώ, η ιστορική μνήμη της ανθρωπιάς αποκτά περαιτέρω αποχρώσεις όταν αντιπαραθέσουμε τις ελπίδες, τη θέληση, την αναμονή που καθρέφτιζαν στα μάτια τους οι Γερμανοί, την αδελφικότητα που γιόρταζε και προσδοκούσε να εδραιώσει ο γερμανικός λαός εκείνες τις μέρες απέναντι στα  δεινά της μισαλλοδοξίας και της καχυποψίας του παρελθόντος, με την 20 χρόνια μετά πραγματικότητα του ανταγωνισμού, της μετα-ανθρώπινης εμπειρίας του στιγματισμού και της αποξένωσης στο εργασιακό, ταξικό, πολιτισμικό και ηθικό πεδίο.

Αφενός μας εντυπωσιάζει το πώς η ανθρωπιά πασχίζει να εκραγεί, ποσο αγνά και φυσικά εκφράζεται όταν της δοθεί η ευκαιρία. Και από την άλλη, πώς εκτονώνεται, πώς εκτοπίζεται συστηματικά η γνώση της και η μνήμη της.

Χρειάζονται εκρήξεις για να θυμόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι (;).

Είναι το σώμα μου κάδος απορριμάτων

Είναι τα μάτια μου βιτρίνα ραγισμένη

Είναι ο τράχηλός μου τοίχος σκαμμένος από σφαίρες,

 Αυλακωμένος από κραυγές χημικές

Κάτω από το σάβανο που ρίχνει με αναφιλητά η ανατολή να με σκεπάσει

Όχι μόνο επειδή είναι Νετ-ο-ρετρό (ποιος θυμάται τις γατούλες βίκινγκ που τραγουδούσαν “War! I wanna start a war! A NUclear war! At the gay bar – gay bar – gay bar!”;) αλλά και επειδή το θέμα είναι παλαβό:

Οι καμηλοπαρδάλεις είναι από τα πιο ευγενικά πλάσματα στη φύση. Στην πραγματικότητα περιμένουν για να εισβάλλουν στον πλανήτη με τους εξωγήινους συνεργάτες τους, να μας κλείσουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και να μας πιούν το αίμα!!!

(και αν δεν βγαίνει το βιντεάκι, κάντε ΚΛΙΚ ΕΔΩ!)

Άνθρωπος χωρίς χέρια έκλεψε τηλεόραση 24 ιντσών από κατάστημα στη Γερμανία!

(από Ananova)

Το μέτρο δεν ακούγεται παράλογο. Παράλογη, στιγματιστική και για αυτό επικίνδυνη είναι η γενίκευσή του σε εφαρμογή. Μία, διόλου πλέον απίθανη, γεωγραφική κλιμάκωση.

Για παράδειγμα, δύνανται οι επιτροπές υιοθεσίας να ελέγχουν εάν οι υποψήφιοι γονείς είναι περιστασιακοί καπνιστές, ή εάν έχουν μια αντικαπνιστική συμπεριφορά εντός της οικείας τους (κοινώς, έξοδος στη βεράντα);

Και μετά τι ακολουθεί; Απαγόρευση τεκνοποίησης στους καπνιστές; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η εξυγείανση;