Η απογοήτευση μονάχη δεν αρκεί

για να μιλήσει ποσο σκουρήνανε τα στάχυα

πώς ο ουρανός θολός σβήνει από το βλέμμα και τη μνήμη

ποσο οι φωνές των εκδικητών της Ιστορίας ακούγονται αηδιαστικές και

μικροπρεπείς από τα εργαλεία της επικονωνίας

πως το φαϊ δεν έχει γεύση και κατεβαίνει λάστιχο καμμένο στο στομάχι.

Με τον ομφάλιο λώρο μου ουρά να σέρνεται,

στίγμα ταυτότητα που σαμποτάρει τις κρυψώνες μου,

το όνομά σου κάθε φορά που ψιθυρίζω φαντάζει όλο και πιο πολύ ξένο και κενό,

μια καταδίκη δίχως φαντασία και ελπίδα.

 Θυμησιές το σύμπαν της κεντούν / ανόητα ονειρικές αναπαραστάσεις στιγμών φαντάσματα / τούλια κατάλευκα όπως θροϊζουν κρεμασμένα με μανταλάκια από τα κάγγελα του φωταγωγού παραμονεύοντας                    τη σιωπή              καμιά φορά θα σκαρφαλώσουν νωθρά συνομιλίες / και που και που νάσου μια βίαιη τσιρίδα και προσταγή θα σκίσει κατακόρυφα             τους δείκτες 7 και 25 το απόγευμα             οι σκιές κυκλώνουν ύαινες τα αντικείμενα στα ράφια  και συντονίζονται υπομονετικά με την ανάσα της / που από πείνα και μόνο κυλιέται χαδιάρικα στον καναπέ διάτρητη.

Αυτές οι εποχές είναι επικίνδυνες.

Βρήκα υγιή και τονωτική, όχι απλά για την ιστορική μνήμη των γεγονότων αλλά για αυτό που θέλω να αποκαλώ ιστορική μνήμη της ανθρωπιάς, τις διάφορες ρετροσπεκτίβες μαγνητοσκοπημένου υλικού από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, που διακινήθηκαν επετειακά στο διαδίκτυο.

 Μου φάνηκε πως τα σύντομα αποσπάσματα, παρουσιάζοντας το καθένα την οπτική μίας κάμερας ή ενός μεμονωμένου συμβάντος,  λειτούργησαν πιο δυναμικά από τα μεγάλου μήκους αφιερώματα. Για αρχή, δεν χρησιμοποιούν μοντάζ και επιτρέπουν καθαρά εμπειρικές – έστω και φιλτραρισμένες μέσω οθόνης – ματιές. Δεύτερον, συχνά απουσιάζει ο σχολιασμός του μεσάζοντα/δημοσιογράφου, ο λόγος που πολλάκις σχηματοποιεί τα γεγονότα και τα εντάσσει σε κάποια τηλεοπτικά εύχρηστη επικοινωνιακή φόρμα. Τρίτον, αποσπασματικά και ακατέργαστα ως σύνολο, προσφέρουν στη θέληση και αντοχή του θεατή μια διευρυνμένη διεργασία εμβάθυνσης στο τότε κλίμα, τη δυνατότητα σφαιρικής αναδρομής μέσα από την ανασύνθεση των διαθέσιμων πολλάπλών πηγών.

Η ιστορική μνήμη της ανθρωπιάς λειτουργεί αυθόρμητα, όχι όμως έξω από το συνειδητό. Είναι αυτό το πνίξιμο που ανεβαίνει με ταχύτητα από το στήθος και κλωτσά πίσω από τη ρινική κοιλότητα, είναι τα πρώτα δάκρυα που μαζεύονται στα μάτια κατά την επαφή μας με αυτό το υλικό. Είναι η συγκίνηση που δημιουργείται  όχι επειδή η ιστορική ταυτότητα των γεγονότων διεκδικεί ιδιαίτερο βάρος αλλά επειδή ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με ανόθευτες εκδηλώσεις ανθρωπιάς (ή και του σκοτεινού αντίθετού της) στις δεδομένες χρονικές στιγμές.

Για να κλείσω το όλο εννοιολογικό σχήμα όπως το αντιλαμβάνομαι εδώ, η ιστορική μνήμη της ανθρωπιάς αποκτά περαιτέρω αποχρώσεις όταν αντιπαραθέσουμε τις ελπίδες, τη θέληση, την αναμονή που καθρέφτιζαν στα μάτια τους οι Γερμανοί, την αδελφικότητα που γιόρταζε και προσδοκούσε να εδραιώσει ο γερμανικός λαός εκείνες τις μέρες απέναντι στα  δεινά της μισαλλοδοξίας και της καχυποψίας του παρελθόντος, με την 20 χρόνια μετά πραγματικότητα του ανταγωνισμού, της μετα-ανθρώπινης εμπειρίας του στιγματισμού και της αποξένωσης στο εργασιακό, ταξικό, πολιτισμικό και ηθικό πεδίο.

Αφενός μας εντυπωσιάζει το πώς η ανθρωπιά πασχίζει να εκραγεί, ποσο αγνά και φυσικά εκφράζεται όταν της δοθεί η ευκαιρία. Και από την άλλη, πώς εκτονώνεται, πώς εκτοπίζεται συστηματικά η γνώση της και η μνήμη της.

Χρειάζονται εκρήξεις για να θυμόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι (;).

Είναι η καρδιά μου πτυελοδοχείο

Είναι το σώμα μου κάδος απορριμάτων

Είναι τα μάτια μου βιτρίνα ραγισμένη

Είναι ο τράχηλός μου τοίχος σκαμμένος από σφαίρες,

 Αυλακωμένος από κραυγές χημικές

Κάτω από το σάβανο που ρίχνει με αναφιλητά η ανατολή να με σκεπάσει

Είδα το βιντεάκι στο Saturday Night Live και το καταλάτρεψα!

Όχι μόνο επειδή είναι Νετ-ο-ρετρό (ποιος θυμάται τις γατούλες βίκινγκ που τραγουδούσαν “War! I wanna start a war! A NUclear war! At the gay bar – gay bar – gay bar!”;) αλλά και επειδή το θέμα είναι παλαβό:

Οι καμηλοπαρδάλεις είναι από τα πιο ευγενικά πλάσματα στη φύση. Στην πραγματικότητα περιμένουν για να εισβάλλουν στον πλανήτη με τους εξωγήινους συνεργάτες τους, να μας κλείσουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και να μας πιούν το αίμα!!!

(και αν δεν βγαίνει το βιντεάκι, κάντε ΚΛΙΚ ΕΔΩ!)

Λογικό στην αρχή να υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες. Πώς να μεταφέρεις τη συγκεκριμένη δουλειά του Eisner στην οθόνη όταν “μιλάει” αποκλειστικά με τις τεχνικές του εικονογραφημένου μέσου; Όταν το the Spirit, πέρα από ένα έξυπνο, χιουμοριστικό παιχνίδι με τους χαρακτήρες, θεωρείται ορόσημο ακριβώς για το ιδιαίτερο layout στη σελίδα;

Και μετά αμφιβάλλεις περισσότερο. Γιατί ο Frank Miller όταν κλήθηκε να μεταφέρει το Sin City στον κινηματογράφο, ναι μεν συνέπραξε σε μια αυτούσια μεταφορά κόμικ, αλλά θυσίασε την κινηματογραφική γλώσσα για χάρη του στυλιζαρίσματος και της φλύαρης κόμικ αφηγηματικής.

Αλλά, τέλος, βλέπεις αυτό:

Και λες: “Δεν γ*****ι; Τουλάχιστον έχει πιάσει το νόημα και την αισθητική του the Spirit – παρά την απουσία των έντονων χρωματισμών και την ανακλαστική αναφορά στην κομικ-δουλειά του Miller.” Κακό δεν μπορεί να είναι.

Να και το τελευταίο trailer.

…του κουλού τα χέρια γίνονται;

Άνθρωπος χωρίς χέρια έκλεψε τηλεόραση 24 ιντσών από κατάστημα στη Γερμανία!

(από Ananova)

Κι ένα σύντομο σοβιετικό αριστουργηματάκι, το οποίο κέρδισε και μερικά βραβεία στο νερό – συν, στις Κάννες.

Απαγόρευση υιοθεσίας στους καπνιστές!

Το μέτρο δεν ακούγεται παράλογο. Παράλογη, στιγματιστική και για αυτό επικίνδυνη είναι η γενίκευσή του σε εφαρμογή. Μία, διόλου πλέον απίθανη, γεωγραφική κλιμάκωση.

Για παράδειγμα, δύνανται οι επιτροπές υιοθεσίας να ελέγχουν εάν οι υποψήφιοι γονείς είναι περιστασιακοί καπνιστές, ή εάν έχουν μια αντικαπνιστική συμπεριφορά εντός της οικείας τους (κοινώς, έξοδος στη βεράντα);

Και μετά τι ακολουθεί; Απαγόρευση τεκνοποίησης στους καπνιστές; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η εξυγείανση;

Γιο-χο-χο! Δεν πρόκειται να σχολιάσω το γεγονός ότι η μεγαλύτερη Αμερικανίδα πορνο-σταρ, Τζέννα Τζέημσον, βρίσκεται πίσω από το creative team ενός τίτλου κόμικ. Μην παραξενεύεστε καθόλου και μην κατακρίνετε. Εδώ τόσοι και τόσοι μουσικάντηδες, διασημότητες της συμφοράς και μαϊντανοί των καναλιών μας έχουν προκύψει…λογοτέχνες και μάλιστα με όχι πιο ταπεινές αξιώσεις από το να τους  αναδείξει το ακαδημαϊκό αναγνωστικό κοινό σε νέους Καζαντζάκηδες : οποιος αναμάρτητος, λοιπόν, να ρίξει πρώτος την πέτρα του.

Τι με διασκεδάζει αφάνταστα, όμως, είναι η προσπάθεια που γίνεται στο δελτίο τύπου να προωθήσουν τον αναμενόμενο τίτλο επάνω στο όνομα της Τζέννα, αποφεύγοντας να μιλήσουν ευθέως την κατα κόσμο επαγγελματική της ιδιότητα. Ιδού:

From the mind of Jenna Jameson, NY Times Bestselling author and iconic entertainer and wirtten by Christina Z (WITCHBLADE) comes a dark tale of one woman’s struggle with forces beyond ordinary perception.

Ναι, βεβαίως το best seller περί ου ο λόγος είναι η αυτοβιογραφία της Τζέημσον, How to Make Love Like a Porn Star: A Cautionary Tale.

Και μετά; Τι γράφουμε; “Iconic entertainer“!! Μά’ιστα!

Είναι δυνατόν να ποντάρουν στο όνομα μιας συνεργάτιδος και ταυτόχρονα να ντρέπονται για αυτήν;! Τουλάχιστον σε ένα άλλο website είδα το πολύ πιο έντιμο – και δεν το βλέπω ως υποτιμητικό – “adult film sensation,” αντί για αυτό το “μασημένο” και ψευτομετρημένο “iconic entertainer”.