Λογικό στην αρχή να υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες. Πώς να μεταφέρεις τη συγκεκριμένη δουλειά του Eisner στην οθόνη όταν “μιλάει” αποκλειστικά με τις τεχνικές του εικονογραφημένου μέσου; Όταν το the Spirit, πέρα από ένα έξυπνο, χιουμοριστικό παιχνίδι με τους χαρακτήρες, θεωρείται ορόσημο ακριβώς για το ιδιαίτερο layout στη σελίδα;
Και μετά αμφιβάλλεις περισσότερο. Γιατί ο Frank Miller όταν κλήθηκε να μεταφέρει το Sin City στον κινηματογράφο, ναι μεν συνέπραξε σε μια αυτούσια μεταφορά κόμικ, αλλά θυσίασε την κινηματογραφική γλώσσα για χάρη του στυλιζαρίσματος και της φλύαρης κόμικ αφηγηματικής.
Αλλά, τέλος, βλέπεις αυτό:
Και λες: “Δεν γ*****ι; Τουλάχιστον έχει πιάσει το νόημα και την αισθητική του the Spirit – παρά την απουσία των έντονων χρωματισμών και την ανακλαστική αναφορά στην κομικ-δουλειά του Miller.” Κακό δεν μπορεί να είναι.
Να και το τελευταίο trailer.
