ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΙΙΙ

Η απογοήτευση μονάχη δεν αρκεί

για να μιλήσει ποσο σκουρήνανε τα στάχυα

πώς ο ουρανός θολός σβήνει από το βλέμμα και τη μνήμη

ποσο οι φωνές των εκδικητών της Ιστορίας ακούγονται αηδιαστικές και

μικροπρεπείς από τα εργαλεία της επικονωνίας

πως το φαϊ δεν έχει γεύση και κατεβαίνει λάστιχο καμμένο στο στομάχι.

Με τον ομφάλιο λώρο μου ουρά να σέρνεται,

στίγμα ταυτότητα που σαμποτάρει τις κρυψώνες μου,

το όνομά σου κάθε φορά που ψιθυρίζω φαντάζει όλο και πιο πολύ ξένο και κενό,

μια καταδίκη δίχως φαντασία και ελπίδα.

 

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΙΙ

 Θυμησιές το σύμπαν της κεντούν / ανόητα ονειρικές αναπαραστάσεις στιγμών φαντάσματα / τούλια κατάλευκα όπως θροϊζουν κρεμασμένα με μανταλάκια από τα κάγγελα του φωταγωγού παραμονεύοντας                    τη σιωπή              καμιά φορά θα σκαρφαλώσουν νωθρά συνομιλίες / και που και που νάσου μια βίαιη τσιρίδα και προσταγή θα σκίσει κατακόρυφα             τους δείκτες 7 και 25 το απόγευμα             οι σκιές κυκλώνουν ύαινες τα αντικείμενα στα ράφια  και συντονίζονται υπομονετικά με την ανάσα της / που από πείνα και μόνο κυλιέται χαδιάρικα στον καναπέ διάτρητη.

Αυτές οι εποχές είναι επικίνδυνες.

 

Περί ιστορικής μνήμης της ανθρωπιάς και άλλα καλά του Πανάγαθου

Βρήκα υγιή και τονωτική, όχι απλά για την ιστορική μνήμη των γεγονότων αλλά για αυτό που θέλω να αποκαλώ ιστορική μνήμη της ανθρωπιάς, τις διάφορες ρετροσπεκτίβες μαγνητοσκοπημένου υλικού από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, που διακινήθηκαν επετειακά στο διαδίκτυο.

 Μου φάνηκε πως τα σύντομα αποσπάσματα, παρουσιάζοντας το καθένα την οπτική μίας κάμερας ή ενός μεμονωμένου συμβάντος,  λειτούργησαν πιο δυναμικά από τα μεγάλου μήκους αφιερώματα. Για αρχή, δεν χρησιμοποιούν μοντάζ και επιτρέπουν καθαρά εμπειρικές – έστω και φιλτραρισμένες μέσω οθόνης – ματιές. Δεύτερον, συχνά απουσιάζει ο σχολιασμός του μεσάζοντα/δημοσιογράφου, ο λόγος που πολλάκις σχηματοποιεί τα γεγονότα και τα εντάσσει σε κάποια τηλεοπτικά εύχρηστη επικοινωνιακή φόρμα. Τρίτον, αποσπασματικά και ακατέργαστα ως σύνολο, προσφέρουν στη θέληση και αντοχή του θεατή μια διευρυνμένη διεργασία εμβάθυνσης στο τότε κλίμα, τη δυνατότητα σφαιρικής αναδρομής μέσα από την ανασύνθεση των διαθέσιμων πολλάπλών πηγών.

Η ιστορική μνήμη της ανθρωπιάς λειτουργεί αυθόρμητα, όχι όμως έξω από το συνειδητό. Είναι αυτό το πνίξιμο που ανεβαίνει με ταχύτητα από το στήθος και κλωτσά πίσω από τη ρινική κοιλότητα, είναι τα πρώτα δάκρυα που μαζεύονται στα μάτια κατά την επαφή μας με αυτό το υλικό. Είναι η συγκίνηση που δημιουργείται  όχι επειδή η ιστορική ταυτότητα των γεγονότων διεκδικεί ιδιαίτερο βάρος αλλά επειδή ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με ανόθευτες εκδηλώσεις ανθρωπιάς (ή και του σκοτεινού αντίθετού της) στις δεδομένες χρονικές στιγμές.

Για να κλείσω το όλο εννοιολογικό σχήμα όπως το αντιλαμβάνομαι εδώ, η ιστορική μνήμη της ανθρωπιάς αποκτά περαιτέρω αποχρώσεις όταν αντιπαραθέσουμε τις ελπίδες, τη θέληση, την αναμονή που καθρέφτιζαν στα μάτια τους οι Γερμανοί, την αδελφικότητα που γιόρταζε και προσδοκούσε να εδραιώσει ο γερμανικός λαός εκείνες τις μέρες απέναντι στα  δεινά της μισαλλοδοξίας και της καχυποψίας του παρελθόντος, με την 20 χρόνια μετά πραγματικότητα του ανταγωνισμού, της μετα-ανθρώπινης εμπειρίας του στιγματισμού και της αποξένωσης στο εργασιακό, ταξικό, πολιτισμικό και ηθικό πεδίο.

Αφενός μας εντυπωσιάζει το πώς η ανθρωπιά πασχίζει να εκραγεί, ποσο αγνά και φυσικά εκφράζεται όταν της δοθεί η ευκαιρία. Και από την άλλη, πώς εκτονώνεται, πώς εκτοπίζεται συστηματικά η γνώση της και η μνήμη της.

Χρειάζονται εκρήξεις για να θυμόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι (;).

 

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ

Είναι η καρδιά μου πτυελοδοχείο

Είναι το σώμα μου κάδος απορριμάτων

Είναι τα μάτια μου βιτρίνα ραγισμένη

Είναι ο τράχηλός μου τοίχος σκαμμένος από σφαίρες,

 Αυλακωμένος από κραυγές χημικές

Κάτω από το σάβανο που ρίχνει με αναφιλητά η ανατολή να με σκεπάσει

 

Αιμοβόρες καμηλοπαρδάλεις από το διάστημα!

Είδα το βιντεάκι στο Saturday Night Live και το καταλάτρεψα!

Όχι μόνο επειδή είναι Νετ-ο-ρετρό (ποιος θυμάται τις γατούλες βίκινγκ που τραγουδούσαν “War! I wanna start a war! A NUclear war! At the gay bar – gay bar – gay bar!”;) αλλά και επειδή το θέμα είναι παλαβό:

Οι καμηλοπαρδάλεις είναι από τα πιο ευγενικά πλάσματα στη φύση. Στην πραγματικότητα περιμένουν για να εισβάλλουν στον πλανήτη με τους εξωγήινους συνεργάτες τους, να μας κλείσουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και να μας πιούν το αίμα!!!

(και αν δεν βγαίνει το βιντεάκι, κάντε ΚΛΙΚ ΕΔΩ!)

 

The Spirit – έρχεται!

Λογικό στην αρχή να υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες. Πώς να μεταφέρεις τη συγκεκριμένη δουλειά του Eisner στην οθόνη όταν “μιλάει” αποκλειστικά με τις τεχνικές του εικονογραφημένου μέσου; Όταν το the Spirit, πέρα από ένα έξυπνο, χιουμοριστικό παιχνίδι με τους χαρακτήρες, θεωρείται ορόσημο ακριβώς για το ιδιαίτερο layout στη σελίδα;

Και μετά αμφιβάλλεις περισσότερο. Γιατί ο Frank Miller όταν κλήθηκε να μεταφέρει το Sin City στον κινηματογράφο, ναι μεν συνέπραξε σε μια αυτούσια μεταφορά κόμικ, αλλά θυσίασε την κινηματογραφική γλώσσα για χάρη του στυλιζαρίσματος και της φλύαρης κόμικ αφηγηματικής.

Αλλά, τέλος, βλέπεις αυτό:

Και λες: “Δεν γ*****ι; Τουλάχιστον έχει πιάσει το νόημα και την αισθητική του the Spirit – παρά την απουσία των έντονων χρωματισμών και την ανακλαστική αναφορά στην κομικ-δουλειά του Miller.” Κακό δεν μπορεί να είναι.

Να και το τελευταίο trailer.

 

Του σπανού τα γένια δεν γίνονται…

…του κουλού τα χέρια γίνονται;

Άνθρωπος χωρίς χέρια έκλεψε τηλεόραση 24 ιντσών από κατάστημα στη Γερμανία!

(από Ananova)

 

Φιοντόρ Χιτρούκ – Το Νησί (1973)

Κι ένα σύντομο σοβιετικό αριστουργηματάκι, το οποίο κέρδισε και μερικά βραβεία στο νερό – συν, στις Κάννες.

 

Γενναίος Νέος Κόσμος

Απαγόρευση υιοθεσίας στους καπνιστές!

Το μέτρο δεν ακούγεται παράλογο. Παράλογη, στιγματιστική και για αυτό επικίνδυνη είναι η γενίκευσή του σε εφαρμογή. Μία, διόλου πλέον απίθανη, γεωγραφική κλιμάκωση.

Για παράδειγμα, δύνανται οι επιτροπές υιοθεσίας να ελέγχουν εάν οι υποψήφιοι γονείς είναι περιστασιακοί καπνιστές, ή εάν έχουν μια αντικαπνιστική συμπεριφορά εντός της οικείας τους (κοινώς, έξοδος στη βεράντα);

Και μετά τι ακολουθεί; Απαγόρευση τεκνοποίησης στους καπνιστές; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η εξυγείανση;

 

Όχι “Γιάννης”: “Γιαννάκης”

Γιο-χο-χο! Δεν πρόκειται να σχολιάσω το γεγονός ότι η μεγαλύτερη Αμερικανίδα πορνο-σταρ, Τζέννα Τζέημσον, βρίσκεται πίσω από το creative team ενός τίτλου κόμικ. Μην παραξενεύεστε καθόλου και μην κατακρίνετε. Εδώ τόσοι και τόσοι μουσικάντηδες, διασημότητες της συμφοράς και μαϊντανοί των καναλιών μας έχουν προκύψει…λογοτέχνες και μάλιστα με όχι πιο ταπεινές αξιώσεις από το να τους  αναδείξει το ακαδημαϊκό αναγνωστικό κοινό σε νέους Καζαντζάκηδες : οποιος αναμάρτητος, λοιπόν, να ρίξει πρώτος την πέτρα του.

Τι με διασκεδάζει αφάνταστα, όμως, είναι η προσπάθεια που γίνεται στο δελτίο τύπου να προωθήσουν τον αναμενόμενο τίτλο επάνω στο όνομα της Τζέννα, αποφεύγοντας να μιλήσουν ευθέως την κατα κόσμο επαγγελματική της ιδιότητα. Ιδού:

From the mind of Jenna Jameson, NY Times Bestselling author and iconic entertainer and wirtten by Christina Z (WITCHBLADE) comes a dark tale of one woman’s struggle with forces beyond ordinary perception.

Ναι, βεβαίως το best seller περί ου ο λόγος είναι η αυτοβιογραφία της Τζέημσον, How to Make Love Like a Porn Star: A Cautionary Tale.

Και μετά; Τι γράφουμε; “Iconic entertainer“!! Μά’ιστα!

Είναι δυνατόν να ποντάρουν στο όνομα μιας συνεργάτιδος και ταυτόχρονα να ντρέπονται για αυτήν;! Τουλάχιστον σε ένα άλλο website είδα το πολύ πιο έντιμο – και δεν το βλέπω ως υποτιμητικό – “adult film sensation,” αντί για αυτό το “μασημένο” και ψευτομετρημένο “iconic entertainer”.

 

Και τι άλλο είδε ο Γιαπωνέζος;

Σπάιντερμαν!

 

Η σφαγή των δελφινιών

 Βιντεάκι που κυκλοφόρησε συγκριτικά πρόσφατα. Ξεσήκωσε θύελλα από σχόλια στην κοινότητα του YouTube [Παρένθεση:(Αυτή είναι και μια καινούργια μόδα. Αντί των κλασικών message boards, τώρα οι χρήστες βιντεοσκοπούν τις απαντήσεις τους σε κάποιο κοινό θέμα ή πρόβλημα!)]

“Αντίο και ευχαριστώ για τα ψάρια”, που έγραψε κάποτε και κάποιος…

 

Νά τα, νάααα τα…

 Πρωί, πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι και το μάρτζιπαν στο στόμα και τι βλέπουν τα όμορφα, σχιστά και αμυγδαλωτά μου ματάκια στο Lawnet; 

Ορατό το ενδεχόμενο άσκησης διώξεων σε όσους έχουν ψηφιακά αρχεία μουσικής

 Η Ελληνική Ένωση Δισκογραφικών Εταιρειών (IFPI), σε συνεννόηση και με άλλους φορείς που διακινούν προϊόντα που σχετίζονται με μορφές καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας, εντείνει τις προσπάθειές της για άρση του απορρήτου τηλεπικοινωνιών στις περιπτώσεις κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας μέσω του Διαδικτύου.

Αν κάτι τέτοιο γίνει δεκτό, είναι εξαιρετικά πιθανό το ενδεχόμενο άσκησης, από τις δισκογραφικές εταιρείες, διώξεων εναντίον όσων «κατεβάζουν» δωρεάν μουσική από ιστοσελίδες ανταλλαγής μουσικών αρχείων (peer to peer), καθώς θα θεωρείται ότι διακινούν δίχως εξουσιοδότηση («κατεβάζουν» και θέτουν στη διάθεση των χρηστών του δικτύου) προϊόντα που προστατεύονται από τους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

Η IFPI υποστηρίζει την αναγκαιότητα τροποποίησης του ισχύοντος νόμου 2225/1994, ώστε να καταστεί δυνατός ο εντοπισμός του χρήστη που διαθέτει και διακινεί πειρατικά μουσικά αρχεία, δεδομένου ότι με βάση το ισχύον καθεστώς, είναι δυνατή η εξεύρεση της ηλεκτρονικής διεύθυνσης του χρήστη, του παρόχου με τον οποίο συνεργάζεται, όχι όμως και του ιδίου του φυσικού προσώπου.

Σύμφωνα με την IFPI η εικόνα που καταγράφεται στο εξωτερικό, όπου προβλέπεται άρση του απορρήτου τηλεπικοινωνιών και για περιπτώσεις προστασίας πνευματικής ιδιοκτησίας στο διαδίκτυο, είναι ιδιαιτέρως θετική και ενδεικτική του τι μπορεί να επακολουθήσει σε περίπτωση εφαρμογής της.

Οι προτάσεις θα κατατεθούν πιθανότατα στην νομοπαρασκευαστική επιτροπή που σήμερα μελετά τροποποίηση των αρμοδιοτήτων της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών.

Με άλλα λόγια, τι σημαίνουν τα παραπάνω, εν είδη θεωρίας συνωμωσίας:

α. Σύγκρουση με τη Συνταγματική προστασία του απορρήτου (σε άλλα κράτη όπου ανθούν οι διώξεις κατά πειρατείας, και συγκεκριμένα στις Η.Π.Α., δεν υπάρχουν αντίστοιχες διατάξεις)

β. Αυξημένη ποινικοποίηση ως απόρροια νομικών ζυμώσεων – όπως συνέβη και σε άλλες επικράτειες

γ. Ελληνική σύγχιση! (Για να μην ξεχνιόμαστε!) Τι σημαίνει αυτό; Ε, βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει.

 

Επιτέλους Τέλος Νόμος 3037/02

 Τι ευχάριστα νέα που μου στέλνει το LawNet λίγο προτού επιβιβαστώ στην πτήση για Αθήνα! Όχι τίποτα άλλο, δικαιώνεται και η ακαδημαϊκή μου έρευνα!

Καταδίκη της Ελλάδας για τη νομοθεσία της για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια

Ασύμβατη προς την κοινοτική νομοθεσία έκρινε τo Ευρωπαϊκό Δικαστήριο την ελληνική νομοθεσία για πλήρη απαγόρευση στην εγκατάσταση και λειτουργία όλων των ηλεκτρονικών παιγνιδιών, συμπεριλαμβανομένων των τεχνικών παιγνιδιών ψυχαγωγίας και όλων των παιγνιδιών για ηλεκτρονικούς υπολογιστές, σε κάθε δημόσιο ή ιδιωτικό χώρο, εκτός των καζίνων.

Συγκεκριμένα το Δικαστήριο έκρινε, ότι η Ελλάδα παρέβη τα άρθρα 28, 43 και 49 των Κοινοτικών Συνθηκών καθώς και την κοινοτική οδηγία 98/34, καθώς η εθνική της νομοθεσία μπορεί να καταστήσει δυσχερέστερη, ή και να παρεμποδίσει πλήρως, την άσκηση του δικαιώματος των επιχειρηματιών που προέρχονται από άλλα κράτη-μέλη να εγκαθίστανται στην Ελλάδα, με σκοπό την παροχή των εν λόγω υπηρεσιών.

Στην απόφασή του αναφέρει ότι τέτοιου είδους απαγορεύσεις συνιστούν εμπόδιο στην ελευθερία εγκατάστασης, επισημαίνοντας παράλληλα πως τα επιχειρήματα που προέβαλαν οι ελληνικές αρχές για να δικαιολογήσουν τα εμπόδια στην ελευθερία εγκατάστασης και στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών δεν μπορούν να γίνουν δεκτά.

Το Δικαστήριο επισημαίνει ότι, ναι μεν τα κράτη – μέλη μπορούν να περιορίσουν ή ακόμα και να απαγορεύσουν την άσκηση των παιγνίων επί χρήμασι, με σκοπό την αποφυγή του ενδεχομένου να αποτελέσουν πηγή ατομικού οφέλους, ωστόσο στην περίπτωση της Ελλάδας πρόκειται για παίγνια, τα οποία δεν είναι εκ φύσεως τυχερά, καθώς ο σκοπός τους δεν είναι η προσδοκία του χρηματικού κέρδους.

Ως εκ τούτου, σύμφωνα με το Δικαστήριο, η Ελλάδα θα έπρεπε να αναζητήσει άλλους τρόπους για να τα περιορίσει.

 

Me Tarzan, You Tube…

Χωρίς τη διάθεση να προβώ σε δηλώσεις κάποιας συναισθηματικής έξαρσης και να αποδοκιμάσω για άλλη μια φορά τον τρόπο με τον οποίον επεμβαίνει στην κοινωνία της πληροφορίας αυτό το περίεργο καθεστός της πνευματικής ιδιοκτησίας, αρχίζω να ενοχλούμαι. Το έργο το έχουμε ξαναδεί και θα το δούμε και πάλι και πάλι…

Αλλά καταντάει βαρετό, γαμώτο:

Η YouTube αφαιρεί αρχεία βίντεο από δικτυακό της χώρο που παραβίαζαν τη νομοθεσία για την πνευματική ιδιοκτησία

(Από το LawNet)

 Τι σημαίνει πνευματική ιδιοκτησία και πώς παραβιάζεται αυτή από την ελεύθερη (άνευοικονομικού συμφέροντος, δηλαδή) διακίνηση του οπτικοακουστικού υλικού, το οποίο είναι και χαμηλής ποιότητας, αποτελεί μεγάλη κουβέντα που φάγαμε τα χρόνια μας στα πανεπιστήμια να τη σκαλίζουμε σαν κοπρανο-καλλιέργεια. Και εάν η τελευταία έκφραση ακούγεται επιτηδευμένα προκλητική, τότε τι ακριβώς είναι τρέχουσα νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας και οι ποινές τις οποίες επιβάλλει;

 

Είναι μακριά ακόμη Παπα-Στρουμφ;

Είχα εντελώς ξεχάσει αυτήν την τρομαχτική διαφήμιση της Unicef!

Πίσω, στο 2005, η Βελγική τηλεόραση μετέδιδε μετά τις 9 το βράδυ ένα κάποιο σποτάκι με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων (100.000 “Ευρά”)  προς αποκατάσταση παιδιών που αναγκάστηκαν από τις περιστάσεις να πολεμήσουν στο Μπουρούντι και στο Κονγκό.  Το τελικό σλόγκαν ήταν “μην αφήνετε τον πόλεμο να επηρεάζει τις ζωές των παιδιών”.

Ωραία, και; Δείτε το κάποιο που ακολουθεί και θα κατανοήσετε πλήρως  γιατί κάποιες φαινομενικά άσχετες πληροφορίες παρατίθενται στην προηγούμενη παράγραφο.

Κάποια φρίκη, μμμ;

 

Microsoft, Business Intelligence Day in Lisboa, 26/10

Από τα μυστήρια της Δευτέρας:

Αγαπητό μου ημερολόγιο.

Γιατί όταν κάνω sign out από τον ένα λογαριασμό hotmail, περιμένοντας να βρεθώ στην προκαθορισμένη σελίδα σύνδεσης και να “ξαναμπώ” με άλλο nickname, με στέλνει το msn στη microsoft Πορτογαλίας; Έχει καμιά σχέση με το Euro 2004; Με το Μουντιάλ, μήπως;

Αγαπητέ μου φίλε,

Η ερώτησή σου δεν με βρίσκει απροετοίμαστο.  Τα πράγματα είναι απλά: Όποιος νύχτα περπατά, λάσπες και σκατά πατά.

 

Blaxploitation (2): Dolemite!

Εδώ ξεπερνάμε τα όρια, με κάποια αντικειμενικότητα στα υπόψη. Ο Dolemite, γα*εί και δέρνει, το σκοτάδι φέρνει, κι εκεί που δεν τον παίρνει, κλωτσά την οικουμένη. Μιλά. γελά, χρόνια πολλά, χρόνια καλά, με τόξα, λόξα, δόξα και λακριμόζα.

Τι είναι αυτή η παράκρουση; Ακούστε το σπηκάζ και θα καταλάβετε, ότι η blaxploitation εδώ ή αυτοπαρωδείται ή απλά παίρνει τόσο πολύ στα σοβαρά τον εαυτό της που θα έπρεπε οι βανιλομούρηδες (vanilla-faces) από τα Μανχάτταν και τις Σάντα Μπάρμπαρα να τρέμουν!

Και super Dolemite website! Κι άλλο ένα, ΕΔΩ!

 

Geeks of the World Unite!

Σα να μη μας έφταναν όλα τ’ άλλα, τώρα παίρνουμε και κάποιες παραγγελίες:

Ο Μήτσος το τρελό ξωτικό, αφιερώνει στη Ζούζάννα, το γλυκό και πονηρό του τελώνιο το επόμενο τραγούδι με πολλή-πολλή μαγική αγάπη!

Τι είναι αυτό θα μου πείτε: Radio Rivendell (πώς λέμε “Ράδιο Μόσχα”), online ραδιόφωνο για τους φίλους του fantasy και με επικές, περιπετειώδεις μουσικές αναζητήσεις!

Στο τέλος θα μείνει μόνο ένας (“In the end, there can be only one”!!!)

 

300

Το “300″ του Frank Miller (οι 300 κάποιου Λεωνίδα κλπ κλπ) το διάβασα πριν από αρκετά χρόνια (από τη “Μαμούθ”). Όταν έμαθα ότι ετοιμάζεται και ταινία είπα “ε, σιγά τα ωά! Βιβλία και κόμικς στο σινεμά… Μέχρι και τον Χρυσό Οδηγό θα γυρίσουν στο τέλος σε τριλογία”.

Αλλά είδα και κάποιες φωτογραφιούλες σήμερα στο CHUD.com οπότε, μάπα να μας βγει ΚΑΙ αυτό το καρπούζι, τουλάχιστον το μάτι θα χαρεί ψηφιακή αισθητική. Ιδού.